Jestem zła. Na Ciebie.
Chociaż mało się na Ciebie złoszczę, to jednak od czasu do czasu doprowadzasz mnie do tego stanu. I nie wiem dlaczego. Czy dlatego, że popełniasz błędy czy może dlatego, że Twoje błedy są podobne do moich.
Miałeś go a on miał Ciebie. Opowieść jak z bajki, jak feniks z popiołów pamięci.
Nigdy nie prosiłeś o wiele, jeżeli wogóle o coś prosiłeś.
Więc do cholery dlaczego?
Dlaczego chociaż Ty nie możesz być tym który będzie szczęśliwy?

To nie jest serial TV, taki jak QAF który ciągle oglądamy. Boje się o Ciebie a może się bardziej martwię. Nie chcę żebyś był sam. Nie zasłużyłeś na to. Nie patrz się tak na mnie, tymi oczami, nie rób takiego wyrazu twarzy... bo nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy, jak bardzo mnie boli gdy widzę Ciebie w takim stanie.